preloading
  1. صفحه اصلی
  2. دانستنی‌ها
  3. مقالات
  4. اهمیت تشخیص HPV بر اساس توالی E6/E7
اهمیت  تشخیص HPV  بر اساس توالی E6/E7

اهمیت تشخیص HPV بر اساس توالی E6/E7

در مواردی كه عفونت با انواع كم‌خطر HPV نظير انـواع 6 و 11 اتفـاق بيافتـد، ژنـوم ويروسـی بـه صـورت اپيزومال باقی مانده و اين DNA خارج كروموزومی بـه بيان ژن می‌پردازد. امـا در مـورد انـواع پـرخطـر HPV، نظير انواع 16 و 18 كه در ارتباط با ديـس پـلازي ناحيـه تناسلی و سرطان هستند، اين موضوع متفـاوت است.  HPV اپی تليوم سـنگفرشـی را، از طريـق زخـم‌هـای ميكروسكوپی آلوده می‌كند که چرخه سـلولی آن وابـسته به وضعيت تمـايز بافـت اپی تليـال ميزبـان است.

برخی از نواحی موجود در ژنوم HPV باهم همپوشانی دارند به عنوان مثال ناحیه E6  که بلند تر از توالی ناحیه E7 است در یک ناحیه قابل توجه با توالی E7 هم پوشانی دارد.

پس از عفونت سلول‌های اپیتلیال سرویکس با ویروس، DNA حلقوی ویروس در سلول آزاد می‌شود. در نمونه‌های کم خطر نظیر ساب تایپ‌های 6 و 11 ژنوم ویروس در سلول به صورت اپیزومال باقی می‌ماند، این حالت در نمونه‌های بالینی CIN1،CIN2 و گاها در CIN3 که درای عفونت با ساب تایپ‌های پرخطر هستند نیز مشاهد می‌شود. با این وجود در سلول‌های سرطانی، اغلب مشاهده شده است که DNA ویروس در DNA سلول میزبان اینتگره شده است.

دخول DNA ویروس در ژنوم میزبان عامل ترانسفورماسیون سلول و سرطانی شدن سلول است.  در طی فرآیند اینتگراسیون بخش بزرگی از ژنوم ویروس ازجمله ناحیه ی E2، E1، L1 و L2 حذف می‌شود. اهمیت این موضوع زمانی بیشتر مشخص می‌شود که هدف غربالگری افراد در معرض خطر برای سرطان سرویکس است چرا که در این سلول‌ها، فقط نواحی خاصی از ویروس که طی فرآیند اینتگراسیون حذف نشده‌اند، قابل شناسایی است.

اینتگراسیون HPV16 DNA منجر به افزایش پایداری mRNA کد کننده E6 و E7 می‌شود و طی این فرآیند توالی‌های مربوطه از ناحیه غنی از AT جداشده و به ناحیه‌ای که غلظت کمتری از AT دارد متصل می‌شود و این تغییرات عامل افزایش بیان این پروتئین‌ها در سلول‌های سرطانی است.

چنانچه در مطالعات مختلف نشان داده شده است که اینتگره شدن و حذف توالی‌های ذکر شده در HPV16 در 86% نمونه‌ها مشاهده شده است. قابل ذکر است که HPV16 نیز یکی از رایج‌ترین ساب تایپ‌ها در ایجاد سرطان سرویکس است بنابراین طراحی پرایمر برای تشخیص دقیق این ویروس و طراحی روش‌هایی با حساسیت بالا در تشخیص عفونت یکی از چالش‌های اصلی در این ارتباط است. در کیت های آزمایشگاهی که از پرایمر l1 برای تشخیص HPV استفاده می‌کنند، نرخ نتایج مثبت بسیار کمتر از مقدار واقعی است و علت این نتایج منفی کاذب حذف توالی L1 طی فرآیند اینتگراسیون است. از آن جایی که حذف توالی L1  نه تنها در فازهای تأخیری نئوپلازی بلکه در مراحل اولیه ایجاد ضایعه‌های سرطانی دیده می‌شود می‌توان به این نتیجه رسید که احتمالا این مرحله یکی از مراحل اصلی در سرطان‌زایی باشد.

علاوه بر این مطالعات اخیر نشان داده‌‌اند که برخی ساب تایپ‌های HPV نظیر HPV16 ،HPV18 و HPV45 بسیار بیشتر از ساب تایپ‌های پرخطر ۳۱ و ۳۳ به حالت اینتگره درمی‌آیند.

اکثر روش‌های رایج تشخیصی در حال حاضر از تکنیک‌های مبتنی بر PCR استفاده می‌کنند و توالی‌های خاصی از HPV را تکثیر می‌کنند به عنوان مثال در برخی روش‌ها پرایمر بر اساس توالی ژن‌های E6 و E7 طراحی شده است که می‌توان با تکثیر یک قطعه ۱۰۰ جفت بازی ساب تایپ‌های پرخطر(16,-18,-31,-33,-35,-39,-45,-51,-52,-56,-58,-59, -66 -68) را شناسایی کرد. قطعه دیگری که برای تکثیر از آن استفاده می‌شود توالی L1 است. پرایمرهای MY09 و MY11 پرایمرهایی هستند که جهت تکثیر قطعه ۴۵۰ جفت بازی در توالی L1 استفاده می‌شود. در برخی مطالعات نشان داده شده است که احتمال وجود نتایج منفی کاذب در روش‌هایی که از تکثیر قطعه L1 با استفاده از پرایمرهای MY09 و MY11 استفاده کرده‌اند وجود دارد.

با پیشرفت تکنیک های مولکولی و ژنتیک بالینی، تشخیص این عفونت بیشتر بر پایه شناسایی DNA و RNA این ویروس در نمونه‌های به دست آمده از واژن یا بیوپسی یا پاپ اسمیر صورت می‌گیرد. اما در انتخاب روش مناسب برای تشخیص باید به حساسیت و اختصاصیت روش‌های موجود توجه کرد چرا که اگر تستی از حساسیت و اختصاصیت لازم برخوردار نباشد نتایج مثبت و منفی کاذب ایجاد می‌شود که باعث گمراهی پزشک در روند درمان بیمار خواهد شد.

مقالات مرتبط

نمایندگی انحصاری برترین برندهای تجهیزات پزشکی و کیت‌ های آزمایشگاهی